Bardağın Yarısı...

İlk tanıştığımızda, “Her sabah 7:30’da çalışmaya başlamış oluyorum, akşam 8’den önce de çıkmıyorum. Verilen satış kotalarını tutturuyorum, benden memnunlar, ben de işimden..” demişti.. Yaklaşık 1 yıl sonra tekrar karşılaştık. İşinden ayrılmak üzereydi, “bugünün ekonomik koşullarında verdikleri satış miktarları tutturulacak gibi değil, ben çıkmasam zaten onlar çıkaracaklar beni işten..” dedi. Oldukça üzgün görünüyordu. Birkaç gün sonra da işten çıkarıldı..

3-4 ay idare edecek kadar parası vardı, “işsizim ama hiç olmazsa bir süre için parasal anlamda rahatım” dedi. İşsiz kalmasının üzerinden 10 gün geçmişti ki, annesinin bakıcısı da garip bir bahaneyle işten ayrıldı, işsizlik ve annesinin hastalığı derken bayağı demoralize olmuştu, üzgündü. “Birine üzülüyorken, bişey daha, üstüste oldu” derken oldukça mutsuz görünüyordu.

Devamını burdan okuyabilirsiniz..

Hıdrellezde gül ağacına dileklerinizi bağlamayı unutmayın olur mu, İstanbul gezisi de pek yakında burada..

Keyifli bir hafta diliyorum.
Sevgimle kucaklarım.. :)

p.s: Resim için CafeFernando'ya teşekkürler..